Op 7 juni, nog net op het einde van de lente, waait in CW de jaarlijkse voorjaars-schoonmaak-storm. Ja, een verplicht nummer, maar daarom niet minder gezellig! Na een rustige aankomst in de grote zaal met thee, koffie, lekkere koeken en leuke gesprekken start de dag. Er vormen zich vijf teams: voor elk trappenhuis een ‘oude wijze’ bewoner die de klappen van de zweep al kent en een aantal nieuwe, jonge en doorgewinterde bewoners. Als een tornado gaan ze de trappenhuizen door, wat een power!

Nieuw is dit jaar het ramenlapteam. Alle ramen die gewassen moeten worden zijn gemerkt met een stickertje. En wat gaan ze snel! Eén bewoner verzamelt in een uur al 30 stickertjes, een ander komt op een totaal van 59 gelapte ramen. Zelfs de enorme ramen in de trappenhuizen blijken een peulenschil voor de teamleden.

En van hard werken krijg je trek. Gelukkig staat een lekkere lunch klaar, met soep, tonijnsalade, eitjes, komkommer, brood en heerlijk beleg. Daarna worden de overgebleven taken verdeeld. Er zijn echter ook afmeldingen, en daarmee inhalers. Voor de club van vandaag zit het harde werk er daarom al snel op. De grootste fanatiekelingen gaan nog aan de slag met het snoeien van een uit z’n voegen gegroeide heg.

Traditiegetrouw krijgt ieder als kleine geste in de bar een gratis drankje. Topdag, schoon CW en tevreden poetsers: volgend jaar weer!

Op de foto’s: een aantal bewoners in actie. Er waren er veel meer en daar zijn we heel blij mee.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een traditie in ere hersteld: met het weekend van Hemelvaart pakken CW’ers tenten en voorraden in. Per trein + fiets, of met ’n vierwielig voertuig bewegen ze zich op donderdag of vrijdag naar Westbroek, waar een boer met een eenvoudig terrein de groep wel wil ontvangen. Degenen die op vrijdag komen, nemen extra dekens en kruiken mee: de weergoden laten zich niet van hun beste kant zien: wind, regen en kou! Tussen de buien door is het droog en het plezier is er niet minder om, zoals de foto’s laten zien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Er wordt veel gespeeld en gelachen. Ochtendgymnastiek, samen eten of koffie maken, zingen, kampvuur. Naar het zwembad of naar een molen/kringloop in de buurt. Tussendoor genieten van prachtige wolkenluchten óf in de auto schuilen voor de regen en wat kletsen. De traditionele pannenkoeken-bakkerij verplaatsen ze naar een restaurant. Alles heel relaxed en gezellig met elf volwassenen en negen kinderen. Volgend jaar weer, maar dan liever iets later, zodat de kans op beter weer groter is. Hoe meer mensen mee gaan, hoe gezelliger het wordt!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op zondag keert de groep huiswaarts: genoten van de elementen én van elkaar. De tenten hangen ze te drogen, over de balustrades in onze vides.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op vrijdagmiddag 10 maart was de uitvaart van René van der Voort in onze Grote zaal. Rond de 50 mensen, familie en vrienden namen gezamenlijk afscheid van deze bijzonder kleurrijke bewoner van CW Houtwijk. René was bekend in Den Haag en daarbuiten vanwege zijn platenzaak Any Record en de organisatie van uiteenlopende literaire en alternatieve muziekprojecten en boekuitgaven.

Zijn vriendin Sylvia Leidelmeijer woont al vanaf het begin in CW, toen nog met haar dochter Femke. Het sprak René aan en ook hij betrok hier een woning. Al gauw was hij actief in diverse werkgroepen, waaronder het bestuur en de Grote zaal/bar waarvan hij jaren de organisatie op zich nam. Hij organiseerde bij ons o.a. filmvoorstellingen, met de betere films en alternatieve (ambient) muziekvoorstellingen, waarbij hij vaak een informatieve inleiding hield. Verder was hij in de bar altijd een gezellige verteller van (absurde) verhalen en moppen.

Als eerste tijdens de uitvaart kwam zijn vriendin Sylvia aan het woord, die hem na zoveel jaren enorm zal gaan missen. Daarna vertelde Femke dat zij veel van hem geleerd had, omdat hij haar mede had opgevoed en dat hij een hele fijne vader en opa was geweest voor haar en haar gezin. Zij prees zijn enorme kennis over muziek en literatuur, waarbij zij hem kenschetste als een wandelend hoofd: veel kennis, maar zonder aandacht voor zijn lichaam of zijn uiterlijk.

Vervolgens memoreerden verschillende vrienden zijn bijzondere eigenschappen. Zo wist René zijn goeie klanten/vrienden in de winkel altijd te verrassen met unieke albums of boeken, die hij voor ze opsnorde en apart hield in het befaamde keukenkastje. Hij had enorm veel kennis over de Amerikaanse Beat Generation, die zich in de jaren vijftig afzette tegen de naoorlogse mainstreamcultuur, met als voorman Jack Kerouac. Daarover hield hij lezingen in binnen- en buitenland en hij organiseerde ooit de Nederlandse versie van het jaarlijkse Kerouac-geboortedag-memorial in Ruigoord, waar toen de nog levende leden van Beat Generation acte de presence gaven (waaronder Simon Vinkenoog, bleek uit een documentaire hierover die vertoond werd). En regelmatig werd René door literaire experts geraadpleegd vanwege zijn unieke kennis over deze beweging.

Helaas kreeg hij de laatste jaren steeds meer lichamelijke klachten en is hij uiteindelijk geveld door een slopende kanker. Tot het laatst toe bleef hij bezig met projecten op het gebied van poëzie, literatuur, spoken word, die onafgemaakt zijn gebleven. Erik, waar hij jarenlang mee samenwerkte en tevens zijn uitgever, meldde dat hij ze wil afmaken en daarna uitgeven. Erik zal zich ook inspannen om Renés unieke erfenis aan boeken, muziekcassettes, lp’s en dvd’s een waardige bestemming(en) te geven.

Kees Duurkoop, medebewoner

Een groot aantal bewoners meldt zich tussen 10 en 11 uur voor koffie – uiteraard met iets lekkers erbij – en gaat daarna aan de slag met een tevoren uitgekozen klus. Er zijn activiteiten buiten. Op de terrassen worden tafels en banken in de wax of buitenbeits gezet. Stoelen, goten en kozijnen schoongemaakt. Hier en daar in de tuin gezaagd en gesnoeid, onkruid verwijderd.

Enkele grotere projecten worden vandaag ook aangepakt. Zo krijgt Twinkeltje een make-over: het zal een plek worden waar jonge kinderen onder toezicht van ouder(s) kunnen spelen. Die jonge kinderen hebben we weer! Vandaag wordt behang afgestoomd, de hele ruimte opnieuw geverfd, lichtpunten aangepast. Bij Lien – in de nok van het gebouw – krijgen plafond en muren een verse verflaag, de stoelen van huiskamer 4 (tweedehands gekocht) professioneel schoongemaakt en ze krijgen ook een nieuwe verflaag. Bij ‘n andere grote klus wordt gesjouwd: de hobbyruimte komt helemaal leeg, planken en verouderde verf verantwoord afgevoerd. Verder nog reparaties aan drangers en lichtpunten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een voortreffelijke lunch, buiten in de voorjaarszon, en daarna weer door. Want de lijst vandaag is lang: 27 klussen! En, hoe geweldig, zo ongeveer alles komt voor elkaar, 5 op een nog later tijdstip. Na afloop klinken we op de gedane arbeid en kijken terug op een zeer geslaagde en gezellige werkdag.

Op 13 februari overleed Lenie, weduwe van Eef Winterkamp, moeder van Ilse en oma van Romy, Laura en Luca. Behalve een buitengewoon geliefd familiemens stond zij, samen met Eef, aan de wieg van ons centraalwonenproject.

Zeven jaren van voorbereiding gingen vooraf aan de officiële opening in 1984. Een tijd waarin vooral Eef de grote aanjager was, maar ook Lenie volop betrokken was. Toen Eef te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kreeg hij haast. Hij wilde Lenie en zijn dochter op deze mooie plek achterlaten. Wat had hij dat goed gezien! Lenie voelde zich erg thuis in CW. Ze is, zelfs tot op het laatst, zeer betrokken geweest bij het reilen en zeilen van CW Houtwijk, en dat in meerdere opzichten. Op onze plenaire vergaderingen was ze bijna altijd present met in ieder geval een aandachtspunt in de rondvraag. Ze nam in de loop der jaren veel taken op zich, zoals de was voor de Grote zaal, het lief-en-leed-bloemetje. Ze ging mee met kamperen en was kampioen pannenkoeken eten. Een fijne buur die op een zonnige middag met een fles wijn en glazen de binnentuin inkwam en gul trakteerde. Geliefd om haar belangstelling, humor, trouw, wijsheid.

Toen haar lichamelijke ongemakken toenamen, zocht ze naar wat wél mogelijk was. Ze wilde erbij zijn, deel uitmaken van de gemeenschap. Haar ogen, hart, gehoor en tenslotte ook nog haar geheugen lieten het steeds meer afweten. De angst die in haar losbrak als ze in de dagelijkse dingen de controle verloor, daar kon ze geen weg in vinden. Zo goed als ze altijd was in accepteren, dát lukte haar niet. Haar besluit tot euthanasie gaf haar rust. Moedig en dapper als altijd besprak ze alles met dochter Ilse, nam afscheid van velen en verliet haar innig geliefde familie en ons.

Robin schreef diezelfde avond dit gedicht:

De binnentuin lijkt hetzelfde als altijd
Lampjes, gordijnen
Siham aan het koken
Buiten voor de Grote zaal
staan ze stiekem te roken
Marion is iets aan het planten
Roos is vrolijk gekleed

De binnentuin lijkt hetzelfde
als het altijd al deed
Ember rent door het gras
Er wordt gezoend in de steeg
Maar zonder Lenie voelt dezelfde tuin
in één keer
zo leeg 

Het was Lenies wens om opgebaard te worden in de Grote zaal. Op de dag van de uitvaart werd ze uitgedragen; bewoners vormden een haag langs het pad door de binnentuin. De rouwfiets bracht haar naar het crematorium. Veel bewoners sloten zich aan in de rouwstoet.

Met Lenie – en eerder met haar man Eef – verliezen we pioniers van de begintijd. Zij hebben een steen in de rivier gelegd, waarvoor wij hun bijzonder dankbaar zijn.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.