Op 13 februari overleed Lenie, weduwe van Eef Winterkamp, moeder van Ilse en oma van Romy, Laura en Luca. Behalve een buitengewoon geliefd familiemens stond zij, samen met Eef, aan de wieg van ons centraalwonenproject.
Zeven jaren van voorbereiding gingen vooraf aan de officiële opening in 1984. Een tijd waarin vooral Eef de grote aanjager was, maar ook Lenie volop betrokken was. Toen Eef te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kreeg hij haast. Hij wilde Lenie en zijn dochter op deze mooie plek achterlaten. Wat had hij dat goed gezien! Lenie voelde zich erg thuis in CW. Ze is, zelfs tot op het laatst, zeer betrokken geweest bij het reilen en zeilen van CW Houtwijk, en dat in meerdere opzichten. Op onze plenaire vergaderingen was ze bijna altijd present met in ieder geval een aandachtspunt in de rondvraag. Ze nam in de loop der jaren veel taken op zich, zoals de was voor de Grote zaal, het lief-en-leed-bloemetje. Ze ging mee met kamperen en was kampioen pannenkoeken eten. Een fijne buur die op een zonnige middag met een fles wijn en glazen de binnentuin inkwam en gul trakteerde. Geliefd om haar belangstelling, humor, trouw, wijsheid.
Toen haar lichamelijke ongemakken toenamen, zocht ze naar wat wél mogelijk was. Ze wilde erbij zijn, deel uitmaken van de gemeenschap. Haar ogen, hart, gehoor en tenslotte ook nog haar geheugen lieten het steeds meer afweten. De angst die in haar losbrak als ze in de dagelijkse dingen de controle verloor, daar kon ze geen weg in vinden. Zo goed als ze altijd was in accepteren, dát lukte haar niet. Haar besluit tot euthanasie gaf haar rust. Moedig en dapper als altijd besprak ze alles met dochter Ilse, nam afscheid van velen en verliet haar innig geliefde familie en ons.
Robin schreef diezelfde avond dit gedicht:
De binnentuin lijkt hetzelfde als altijd
Lampjes, gordijnen
Siham aan het koken
Buiten voor de Grote zaal
staan ze stiekem te roken
Marion is iets aan het planten
Roos is vrolijk gekleed
De binnentuin lijkt hetzelfde
als het altijd al deed
Ember rent door het gras
Er wordt gezoend in de steeg
Maar zonder Lenie voelt dezelfde tuin
in één keer
zo leeg
Het was Lenies wens om opgebaard te worden in de Grote zaal. Op de dag van de uitvaart werd ze uitgedragen; bewoners vormden een haag langs het pad door de binnentuin. De rouwfiets bracht haar naar het crematorium. Veel bewoners sloten zich aan in de rouwstoet.
Met Lenie – en eerder met haar man Eef – verliezen we pioniers van de begintijd. Zij hebben een steen in de rivier gelegd, waarvoor wij hun bijzonder dankbaar zijn.